വെളിച്ചം
കണ്ണുകുത്തുന്ന
മഞ്ഞവെയിലാകുന്നു.
കയ്പേറുന്ന
ഉമിനീരിൽ
രുചിവറ്റിയ നാവ്.
ചുണ്ടുകൾ
വരണ്ട
നീർനിലങ്ങളാകുന്നു;
ചുടുനിശ്വാസങ്ങളും
നെറ്റിത്തടങ്ങളും
മരുഭൂവിനെ
ഓർമ്മിക്കുന്നു.
ഉടലുകൾ
പട്ടടച്ചൂടിൽ
വെന്തുരുകുന്ന
വിറകിൻ കഷ്ണമായ്,
വിറങ്ങലിച്ച്
പനിക്കാലങ്ങളോരോന്നും
മരണദിനങ്ങളാവുന്നു. 😇
കടൽക്കാറ്റുപുതച്ച്
തണുപ്പു
വിട്ടെഴുന്നേൽക്കാൻ
മടിച്ച്
തിക്കിത്തിരക്കി
മഴമേഘങ്ങളെ വകഞ്ഞ്
ഇടംകണ്ണിട്ടൊന്നെത്തി
നോക്കി
വെയിൽച്ചിരിയുമായ്
പുലരി പൂക്കും.
നട്ടുച്ചകളിൽ
വിവേകാനന്ദപ്പാറയിൽ
മന്ത്രോച്ചാരണ
മൂകതയിൽ മുഴുകും
അലയടിച്ചെത്തുന്ന
തിരയുമ്മകളെ
കരയിലേക്കു
വഴിതെളിക്കും
ഉപ്പുകാറ്റാൽ
മുടിയിഴകൾ
മാടിയൊതുക്കും
ഉച്ചമയക്കത്തിൽ
കാഴ്ചമടക്കി
തിരികെപ്പോകും.
വെയിലാറുമ്പോൾ
വീണ്ടും
കടലനക്കങ്ങളിലേക്കും
വഴിയോരക്കാഴ്ചകളിലേക്കും കണ്ണോടിക്കും
കച്ചവടക്കാരിലേക്കു
കാതോർക്കും
തീരത്തു കടലിനും കാഴ്ചക്കാർക്കുമുത്സവം
സായാഹ്നച്ചിത്രങ്ങളിൽ
സിന്ദൂരം തൂവി
കടലിലേക്കാഴുംവരെ
ക്യാമറക്കണ്ണുകളുടെ
കാത്തിരിപ്പ്
നിലാവുദിക്കുമ്പോളും
പ്രണയം പൂക്കും ചുവപ്പ്
ഇരുട്ട് പരക്കുന്നതിൻറെ
മനോഹാരിത. 😘😘
കുടൽസഞ്ചിയിൽ
കുത്തിനിറച്ച
ഹരിതവർണ്ണങ്ങളെ
തികട്ടിയെടുത്ത്
ചവച്ചരച്ച്
ഒരാട്.
നിത്യസ്മൃതിയുടെ
ഭണ്ഡാരത്തിൽ നിന്നും
അനുഭവത്തിൻറെ
കത്തിക്കുത്തേറ്റ
ഓർമ്മകളെടുത്തയവിറക്കി
ഒരു ജീവിതം.
ഇവ രണ്ടും
മരണത്തിൻറെ
വാളിനുമുന്നിൽ
ഒരുനിമിഷം
തലകുനിക്കുന്നു.
പിരിയുമ്പോൾ
തിരികെ തരാനുണ്ട്
പകുത്തെടുത്ത
ഹൃദയത്തിൻറെ
പാതി;
അതിലുണ്ടാകും
ഓർമ്മ വരണ്ട
വിളർച്ച.
ചുംബനപ്പാതികളിലെ
ചൊടിപ്പുകളിലിപ്പോ
കണ്ണുനീരുണ്ട
കയ്പായിരിക്കും
എങ്കിലുമൂറ്റുക
പിന്നെപ്പിന്നെ മധുരിക്കും.
ഇനിയുമുണ്ട്
കടംകൊള്ളലും
കാത്തുവെയ്ക്കലും
ദീർഘനിശ്വാസങ്ങളുടെ
മഹാമൗനങ്ങൾ,
കാത്തിരിപ്പിൻറെ
നെടുവീർപ്പുകൾ.
മഴവേനലിലെ
കുടപ്പകുതികൾ
ചായക്കോപ്പയിലെ
മധുരപ്പകുക്കൽ.
പിന്നെയുമുണ്ട്
മറുപാതിയുടെ
ഒരിറ്റു ദാഹം
ഒരിറ്റു രക്തം
ഒരു നിർവൃതി
നിൻറെ
ജീവൻറെ
കുഞ്ഞുതുടിപ്പ്.
